پیشینه: ادغام فناوری‌های دیجیتال در مراقبت‌های بهداشتی، اساساً عملکرد پرستاری را متحول کرده و تعاملات پرستار-بیمار، تصمیم‌گیری بالینی و تجسم حرفه‌ای را تغییر داده است. با وجود تحقیقات فزاینده در مورد فناوری در پرستاری، درک فلسفی از این تحولات همچنان محدود است.
هدف: این مقاله، پساپدیدارشناسی را به عنوان یک چارچوب مفهومی برای تحلیل روابط پیچیده و واسطه‌ای بین پرستاران، فناوری و مراقبت از بیمار معرفی می‌کند و بر چگونگی شکل‌دهی فعال ادراکات، اقدامات و ملاحظات اخلاقی توسط فناوری‌ها تأکید دارد.
روش: مطالعه حاضر با استفاده از تحلیل مفهومی و فلسفی مبتنی بر پژوهش پساپدیدارشناسی انجام شد. ادبیات مرتبط بین سال‌های ۲۰۱۸ تا 2025 با تمرکز بر مفاهیم کلیدی شامل میانجیگری فناوری، تجسم، روابط هرمنوتیکی، تغییرپذیری و هم‌شکلی بررسی شد تا چگونگی تأثیر فناوری بر عملکرد پرستاری و تعاملات پرستار-بیمار تحلیل شود.
نتایج: فناوری‌ها مانند پرونده‌های سلامت الکترونیکی، پلتفرم‌های سلامت از راه دور و سیستم‌های نظارتی هوش مصنوعی، واسطه‌های فعال پرستاری هستند و گردش کار، قضاوت بالینی و روابط پرستار-بیمار را شکل می‌دهند. پرستاران مهارت‌های تجسمی و هرمنوتیکی برای تفسیر داده‌های فناوری توسعه می‌دهند، در حالی که فناوری‌های هوشمند تعاملات شبه‌دیگری ایجاد می‌کنند که مسئولیت مشترک و پیچیدگی اخلاقی به همراه دارد. تحلیل پساپدیدارشناسی نشان می‌دهد پرستاری و فناوری به‌طور متقابل یکدیگر را شکل می‌دهند.
نتیجه‌گیری: پساپدیدارشناسی راهی انتقادی برای درک تعامل انسان و فناوری در پرستاری فراهم می‌کند، پرستاران را در محیط‌های دیجیتال توانمند می‌سازد، قضاوت بالینی را تقویت و مراقبت انسان‌محور را حمایت می‌کند. این مطالعه پیامدهایی برای عمل، اخلاق، آموزش و تحقیقات تجربی در محیط‌های بالینی دارد.